ใครๆก็รู้ว่าสายน้ำเมื่อไหลไปแล้วไม่มีทางไหลย้อนกลับมาเหมือนเดิม
มันเป็น กฎเกณฑ์ที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ก็ตาม
ไม่ต่างอะไรกับใจคนเรา เวลาที่หมุนไปได้เปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆมากมายเหลือเกิน
จากคนๆหนึ่งที่ไม่เคยข้าใจในความรักอย่างแท้จริง
เธอไม่เคยรู้เลยว่า คนที่อยู่เคียงข้างเธอ เค้าได้แอบเก็บซ่อนความลับบางอย่างไว้ภายในใจ
ทุกครั้งที่เธอและเค้าใกล้ชิดกัน สายสันพันของคำว่าเพื่อนเป็นตัวกำหนดทุกๆอย่าง
เค้าคอยดูแลเธอและห่วงใยเธอทุกเวลา
ทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุขและเธอหัวเราะทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เค้า
แต่ทำไมนะ ……. เค้าไม่เคยเข้าถึงใจเธอได้สักที
อาจเป็นเพราะภายในใจดวงนั้นยังมีใครอีกคนแอบซ่อนอยู่ ผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่เธอแอบมองมานาน
เธอรักผู้ชายคนนี้มาก ( แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่ายังมีใครอีกคนแอบมองเธออยู่ และเค้าก็รักเธอมากเช่นกัน )
เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเค้า อาจจะไม่ได้คุย ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แค่นี้เธอก็พอใจ
ถึงจะเป็นเพียงความสุขเล็กน้อยๆที่เธอได้รับ ……. แต่เธอก็ยินดีที่จะรับมัน
คงเป็นเพราะเหตุนี้ที่เค้าไม่เคยเข้าถึงใจเธอได้เลย …….
ทุกครั้งที่เธอพูดถึงผู้ชายคนนั้น
มันทำให้เค้าเจ็บ ……. เจ็บที่ใจ
เค้ามองเธอด้วยสายตาที่ปวดร้าว และพยายามบอกให้เธอรู้ว่า กำแพงของคำว่าเพื่อนที่เธอสร้างขึ้น
มันทำให้เค้าอ่อนล้าและเจ็บทุกครั้งเมื่อพยายามทำลายมัน
แต่เธอก็ไม่เคยรับรู้ถึงสายตาที่อ้อนวอนของเค้าเลย
ทุกอย่างที่เค้าทำให้เธอมันไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้ ……. สักครั้งเดียว
คงไม่ต่างอะไรกับการขว้างก้อนหินลงไปในน้ำ
ก้อนหินก้อนเล็กๆไม่สามารถทำให้น้ำเกิดการเปลี่ยนแปลงได้
เพียงแต่ตัวมันเองจะจมลงไปอย่างช้าๆ จนถึงใต้แผ่นน้ำและความสำคัญของมันก็หมดลง …….
ช่างเป็นความพยายามที่สูญเปล่าจริงๆ เพราะทั้งหมดหัวใจของเธอมีแต่ผู้ชายคนนั้น ……. คนเดียว
เมื่อวันเวลาผ่านไป ทำให้เค้าและเธอห่างเหินกันไปเรื่อยๆ
จากเดือนเป็นปี จาก 1 ปี เป็น 2 ปี เป็น 3 ปี ..... จนมาถึง 7 ปี
เค้าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
อะไรนะที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ …….
ทุกครั้งที่เธอได้เจอเค้า ทำไมใจเธอต้องสั่นและเจ็บแปลบทุกที
สายตาของเค้าที่เคยห่วงใยเธอเสมอหายไปไหน …….
รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ต่อแต่นี้ไม่มีอีกแล้ว
สิ่งที่เธอได้พบเห็นอยู่ตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่ากับสายตาที่เย็นชาเหลือเกิน
มันทำให้ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นภายในใจเธอ โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้สึกมาก่อนเลย
( มันคืออะไรนะ ……. ทำไมเธอต้องรู้สึกแบบนี้ )
ทั้งที่เธออยากจะยิ้ม ทักทายกับเค้าเหมือนเดิม
แต่สายตาเย็นชาคู่นั้น ทำให้เธอทำได้เพียงแต่ก้มหน้า หยุดความคิดนี้ไว้ แล้วเดินต่อไป …….
ตามทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เธอก้าวเดินผ่านผู้คนเหล่านั้นอย่างมั่นใจ
แต่ในความมั่นใจที่ใครเห็น มันยังมีความอ่อนแอซ่อนอยู่ เธอเจ็บปวดทุกครั้งที่เค้าเดินผ่าน
ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ……. ทุกอย่างก็เหมือนเดิม
เธอจะต้องทนเห็นสายตาที่เย็นชาอย่างนี้ไปนานเท่าไหร่ เมื่อไหร่เค้าจะเลิกทรมานเธอเสียที …….
เค้าคงไม่เคยรู้เลยว่าวันเวลาได้เปลี่ยนใจเธอแล้ว
ในตอนนี้ เวลานี้ ภายในใจเธอมีเพียงแต่เค้าคนเดียวเท่านั้น
ผู้ชายที่อยู่เคียงข้างเธอตลอดมา ทุกครั้งที่เธอมีปัญหาเค้าเท่านั้นที่เข้าใจเธอ
เธออยากจะบอกเค้าเหลือเกินว่า ความพยายามของเค้าได้เข้าถึงใจเธอแล้ว
แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ …….
เมื่อเธอปล่อยให้เวลาผ่านมาเนิ่นนานอย่างนี้
คำที่เค้าอยากฟังในตอนนั้น ตอนนี้มันอาจจะไม่สำคัญกับเค้าอีกแล้ว
เพราะเค้าได้เดินจากเธอไปไกลแสนไกล โดยไม่หันหลังกลับมามองเธออีกเลย
......กว่าจะรู้ใจตัวเอง …….
เพราะว่าฉันยังคงรอคอย แค่คนที่ฉันใฝ่ฝัน
และไม่ทันมองใครที่รอฉัน
เพราะว่าฉันไม่เคยใยดี ความดีที่เธอให้กัน
ปล่อยให้เธอเดินไปจากใจ
และแล้ว หุ่นยนต์ที่เฉยชา
เพิ่งมีใจมีน้ำตา ในวันเวลาที่ฉันต้องเดียวดาย
ฉันผิดไปแล้วที่ใจไม่รักเธอเมื่อวาน
ผิดไปแล้วที่ใจต้องการเธอเมื่อสายไป
วันที่เธอเคยทุ่มเท กลับไม่มีความหมายใด
จวบจนวันที่เธอจากไปคนใจร้ายที่ต้องเสียใจคือฉันเอง
เพราะว่าฉันเพิ่งมาเข้าใจในวันที่สายเกินไป
วันที่ใจดวงเดิมกลับเมินเฉย
ฉันพบแค่เพียงแววตาที่ดูเย็นชาห่างเหิน
ไม่มีเธอคนเดิมจากนี้
*-* เราต่างก็รักกัน …… แต่มันต่างกันแค่วันและเวลา *-*
edit @ 22 May 2008 15:08:57 by freedom
