Independent

 

        หลายเดือนแล้วที่ห่างหายไป

    แต่ที่หายไปใช่ว่าจะไม่คิดถึงนะ

    ความคิดถึงมันมีให้อยู่ตลอดเวลา

    อยากแวะเข้ามา ขีดๆเขียนๆอะไรมากมาย

   แต่สิ่งที่ต้องทำยังรออีกมากมายเช่นกัน

 

   ภาระ หน้าที่ สิ่งที่รออยู่

   อยากจะโยนทิ้ง ทำไม่รู้ไม่เห็น ก็ใช่เรื่อง

   เลยต้องมานั่ง จัดการให้เสร็จสิ้นก่อน

   เวลาเป็นเดือนๆ ที่ต้องอดหลับ อดนอน

   มือจับคอม ก็อยู่แต่กับงาน

   แว็บๆ ออนเอ็มเป็นบางครั้ง แต่ได้แค่แว็บนะ

  โทรสับ มือถือ ก็แค่ถือ กดรับ คุยนานไม่ได้

  

  ที่เล่ามาชีวิตดูเหมือนยุ่งเยิง 

  แล้วที่มันยุ่งเยิง เป็นเพราะเราเองรึป่าว

  คิดไปเองรึป่าว ทำตัวเองรึป่าว

  นั่นดิ .......... เราปล่อยเวลาไปเองรึป่าว

 

  ตอนนี้ปลดแอก ตัวเองเรียบร้อย

  ปิดเทอมสักที เวลาว่างคงมีเข้ามา

  ชีวิตโตขึ้น วิ่งไปข้างหน้า

  ถึงแม้อยากจะหันหลังกลับมา ก็ได้แค่คิด

  วันเวลา เปลี่ยน วัย เปลี่ยน

  โยนเรื่องบางเรื่องทิ้งข้างทาง

  อ้าแขนรับสิ่งใหม่มาแบกไว้บนบ่า

  หนักเกินจนเกินรับไหวเมื่อไหร่

  ก็ยกมันลง เหวี่ยงทิ้งข้างทาง

  รับมา ทิ้งไป รับมา ทิ้งไป......

 ชีวิตเราจะมีอะไรที่แน่นอน มั่นคง ยั่งยืนมั่งเนี่ย

 

*-* ปิดเทอมนี้ ไปตะลอนเชียงใหม่อีกแล้ว

ความคิดถึงเพื่อนฝูงมันเรียกร้องเกินห้ามใจได้

จะไม่สัญญา อีกแล้ว ไปถึงค่อยว่ากัน...