Independent

    Canto 

ถนนสายที่ว่างเปล่า
ฉันเดินทางเพียงลำพัง
พร้อมเป้สะพายหลังที่หนักอึ้ง

ฉันรักอิสระ
ฉันชอบสันโดด
และฉันรักความเงียบสงบ

เหนื่อย
หนัก
อยากมีคนมาช่วยแบ่งเบา

แต่เพราะ อุดมการณ์
ความตั้งใจ
คือสิ่งที่ฉันต้องทนแบกรับมัน

ถ้าฉันปล่อยมันทิ้งลงข้างทาง
หลังของฉันคงเบาสบาย
และถนนสายนี้คงไม่ว่างเปล่า อีกต่อไป

-.-  canto นี้ไปร่วมหนุกหนานแต่งใน thaicanto

หัวข้อ " ในความว่างเปล่า "

ห่างหายจากการเขียนแคนโต้นานมากเหมือนกัน

เป็นเพราะภาระหน้าที่ ที่คอยรอเวลาให้เราไปจัดการให้เรียบร้อย

เหนื่อย แต่ต้องทำ

อีกไม่นานชีวิตในรั้วมหาลัยก็ใกล้สิ้นสุดลงแล้ว

เหลือแค่รอ ฝึกงาน แล้วทุกอย่างก็จะค่อยๆผ่านพ้นไป

อยากรักษาความเป็นเด็กมหาลัยไว้แค่ไหน ก็ต้องยอมปล่อยไป

เพราะไม่อย่างนั้น คุณต้องเป็น พี่เป้อ !!!!

คงไม่ไหวหรอกนะแบบนี้ ........... -.-"

เคยได้ยินใครๆชอบพูดว่า " แม้รักมากขนาดไหน เมื่อถึงเวลาก็ต้องยอมปล่อยมันไป "

ความเป็นเด็ก ที่ตอนนี้คงได้แต่เก็บไว้ในใจ อยากจะใช้เมื่อไหร่ก็ค่อยเอามันออกมา

ทำให้คิดถึงเพลง พื้นที่เล็กๆ ของพี่หมี บอยตรัยเลยนะ

เวลาเดินไปข้างหน้า เราก็ควรจะก้าวขาเดินไปพร้อมกับมัน

ถ้าเร็วเกินไป หรือว่า ช้าเหมือนเต่า

คำว่า สมดุล ก็คงไม่เกิดขึ้น คุณอาจจะเหมือนคนที่น้ำในหูไม่เท่ากัน

เดินซวนเซ คล้ายกับคนที่เมาค้างมาทั้งคืน

แต่จะว่าไปแล้ว สงสัยเราคงต้องไปเช็คหูดูแล้วแหละ

ว่าน้ำข้างไหนมันมากว่ากัน........

รึว่าควรจะไปเป่าลมเช็คแอลกอฮอล ดี ........